Σήμερα, Σάββατο 7 Νοεμβρίου, τη γιορτή τους έχουν ο Αθηνόδωρος, ο Θεαγένης, η Θεσσαλονίκη, ο Θεμέλιος και ο Ερνέστος. Είναι από εκείνες τις ονομαστικές γιορτές που ξεχωρίζουν, γιατί φέρνουν μαζί τους ιστορία, γλώσσα και μνήμη, είτε ακούγονται συχνά στο σπίτι είτε σπανιότερα στην καθημερινότητα του Μόντρεαλ και του Λαβάλ.
Η παράδοση των ονομαστικών εορτών έχει τη ρίζα της στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού η γιορτή ενός ονόματος συνδέεται με την ημέρα μνήμης της μορφής από την οποία το έλαβε κανείς στο βάπτισμα.
Από τα σημερινά ονόματα, ο Αθηνόδωρος έχει ιδιαίτερο ελληνικό βάθος. Προέρχεται από την Αθηνά και το δώρον, δηλαδή σημαίνει «δώρο της Αθηνάς», και ανήκει στη μεγάλη αρχαία ελληνική παράδοση των σύνθετων ονομάτων. Είναι όνομα περισσότερο γνωστό από την αρχαιότητα και την ιστορική μνήμη παρά από τη σύγχρονη καθημερινή χρήση, γι’ αυτό και ακούγεται συχνά με μια αίσθηση παιδείας και συνέχειας.
Και τα άλλα ονόματα της ημέρας έχουν τη δική τους ξεχωριστή παρουσία. Ο Θεμέλιος φέρνει αμέσως στον νου το στήριγμα και τη σταθερότητα, ένα όνομα γερό σαν βάση σπιτιού. Η Θεσσαλονίκη κουβαλά τη λάμψη της ιστορικής πόλης και μια βαθιά ελληνική απήχηση, ενώ ο Ερνέστος, με ευρωπαϊκή διαδρομή, έχει πια βρει τη θέση του και στον ελληνικό ονοματολογικό κύκλο.
Σήμερα αξίζει ένα τηλεφώνημα στον θείο Θεμέλιο που είναι πάντα ο άνθρωπος της σιγουριάς στην οικογένεια, ένα μήνυμα στη συνάδελφο Θεσσαλονίκη που δίνει χρώμα σε κάθε χώρο, και μια ευχή στον παλιό φίλο Ερνέστο που κρατά τις παρέες δεμένες με τον ήρεμο τρόπο του. Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι που κρατούν τη γιορτή ζωντανή, ακόμη κι όταν οι αποστάσεις είναι μεγάλες.
Αν στην οικογένεια ή στον κύκλο σας υπάρχει Αθηνόδωρος, η σημερινή μέρα έχει και μια πιο ιδιαίτερη χάρη. Είναι από εκείνα τα ονόματα που σε κάνουν να θυμάσαι έναν παππού που αγαπούσε τα βιβλία, έναν νονό που τίμησε την αρχαία ρίζα του ονόματος ή έναν ξάδερφο που κουβαλά κάτι από την παλιά ελληνική λεβεντιά του λόγου και της μνήμης. Χρόνια Πολλά!
Η ελληνική παράδοση της ονομαστικής γιορτής είναι και ένα όμορφο δώρο προς τους μη Έλληνες φίλους και συναδέλφους μας. Στην περίπτωση του Αθηνόδωρου, μπορεί κανείς να μοιραστεί και τις ξένες μορφές του ονόματος, όπως το Athenodorus ή το Athénodore, και να ανοίξει έτσι μια μικρή κουβέντα για τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας μέσα στους αιώνες.
Στο τέλος, αυτό μένει περισσότερο από όλα: η αφορμή να θυμηθούμε έναν άνθρωπο με το όνομά του, να πούμε μια καλή κουβέντα και να κρατήσουμε το νήμα της παράδοσης δεμένο από γενιά σε γενιά.
