“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της…
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν.
Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας.
Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 – ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ
***************************
Το έπος του 1940 σηματοδοτεί την θυσιαστική αυταπάρνηση των προγόνων μας οι οποίοι γηθοσύνως προέταξαν τα στήθη τους, ενάντια εις τον μακράν ισχυρότερο εχθρό, με αίσθημα ευθύνης και δικαίου θέτοντας προεχόντως και κυρίως ως προτεραιότητα της προάσπιση των θεμελιωδών διαχρονικών Αρχών και Αξιών, του έθνους, της Θρησκείας και της Πατρίδος μας, δια ταύτα, ούτοι πολέμησαν γενναίως, αόκνως καταφέροντες καίρια πλήγματα στον εχθρό.
Ο ηρωισμός των Ελλήνων και η σιδηρά αντίστασή τους, προξένησε παγκόσμιο θαυμασμό και απετέλεσε παράδειγμα για πολλούς άλλους λαούς στο μέλλον.
Οι συμπατριώτες μας και οι πρόγονοί μας τότε, επέδειξαν τον δέοντα σεβασμό στα Ιερά και Όσια του Γένους μας, ιστάμενοι ανυπερθέτως το ύψος των περιστάσεων, δίδοντας σφοδρές μάχες με τον εχθρό, τιμώντας επαξίως του προγόνους του έθνους μας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εκ συστάσεως του παρόντος έθνους αλλά και προηγουμένως δια την διάσωση των πρωτοτοκίων της Φυλής μας, τα δομικά και συνεκτικά στοιχεία της πολιτισμικής μας ταυτότητας.
Τιμούμε με λοιπόν με αίσθημα ευθύνης αποτίοντας το ελάχιστο φόρο τιμής, μνημονεύοντες με απόλυτο σεβασμό τις ψυχές εκείνες οι οποίες επέπεσαν στο πεδίο των μαχών, ενδεχομένως ακρωτηριάσθηκαν ευρισκόμενοι εν ζωή και εν γένει μνημονεύουμε συν Θεώ, ζώντας και τεθνεώτας, με ανυπέρβλητη ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό τους.
Συγχρόνως κύπτουμε με σεβασμό το γόνυ προς τους ήρωες εκείνης της περιόδου, οι οποίοι, ουδόλως ήταν ριψάσπιδες, ψοφοδεείς ή κομμουνιστές, αλλά τουναντίον γνήσιοι πατριώτες, οι οποίοι προτίμησαν να έλθουν αδιαμαρτύρητα σε μετωπική σύγκρουση με τον εχθρό δια να περιφρουρήσουν την εθνική μας αξιοπρέπεια, την εθνική τιμή και υπόληψη η οποία εθίγη από την ιταμή πρόκληση της όμορης χώρας η οποία ανεπαίσχυντα κήρυξε την πόλεμο προς την Ιερά, ευφρόσυνη και αιματοβαμμένη πατρίδα μας.
¨Όμως το ρέον αίμα των θυσιασθέντων ηρώων μας συνΕλλήνων, εκ των οστέων τους, αποτέλεσε την δυναμική αυτή συνθήκη η οποία απώθησε τον επίβουλο εχθρό κατά των Ελληνικών εδαφών και κατόρθωσε η Ελλάς να ανακτήσει το κύρος της να καταστεί φόβητρο των Ιταλών και εν τέλει να αποσπάσει εις το αιώνιο βιβλίο της ιστορίας την πρώτη θέση δια την αγωνιστικότητα, το πάθος, την αφοσίωση, και την ακατάβλητο αγάπη δια την γλυκεία πατρίδα μας.
Η υπερεκχειλίζουσα αυτή ευαισθησία του τότε στρατού μας, μας προξενεί σήμερον κρουνό δακρύων, δια της αφοσίωση των ανθρώπων αυτών προς το έθνος συνέχοντας στην διαχρονία του τον ζώντα εις την καρδιές, στον νούν και της ψυχής μας, Ελληνισμό αρχής γενομένης από την Αρχαία Ελλάδα, διατρέχοντας εν συνεχεία προς το Βυζάντιο και τέμνοντας το ανεξάρτητο ελληνικό έθνος κράτος μας.
Μόνιμη επωδός εις την σημερινή επέτειο η σπουδαιότητα της ιστορικής μνήμης, κεφαλαιώδης έκφανση της ιστορικής συνείδησης, συστατικό στοιχείο αυτής, διότι ένας λαός, ένας έθνος δίχως ιστορική αυτεπίγνωση είναι καταδικασμένο νομοτελειακά να ζει ανελεύθερο, διότι ασυνείδητα θα διολισθαίνει προς τα ίδια σφάλματα του παρελθόντος εν παντί και πάντοτε.
Το διακύβευμα της αυτοθυσίας λοιπόν είναι το ακαταμάχητο αγαθό της Ελευθερίας και της Εθνική μας ανεξαρτησίας, το πολυτιμότερο αγαθό για έναν λαό να ζει ελεύθερος να αυτοδιατίθεται και να αυτοκαθορίζεται με γνώμονα τα παρελθόν το παρόν και το μέλλον, μόνον αν ένας λαός είναι πράγματι αδέσμευτος και ακηδεμόνευτος θα σκέπτεται, θα ενεργεί ελεύθερα και θα διεκδικεί την διαρκή του ελευθερία στο χρόνο, πράγμα το οποίο συνιστά ανυπερθέτως το διαρκές ζητούμενο και θα επιδιώκει αενάως με σφοδρότητα, ένταση και πάθος την εθνική του ευημερία, την πρόοδο την εξέλιξη και την συνεχή βελτίωση του ως έθνος και εν γένει λαός.
Ως εκ τούτου λοιπόν, δεύτερος θεμελιακός πυλώνας είναι το έθνος, εξ αυτού του λόγου και στην Συνταγματική έννομη τάξη του 1844, 1864, 1911, 1927, 1952, το έθνος θεωρείται ως πηγή όλων των εξουσιών, μετά ταύτα τροποποιήθηκε χάριν του θιασωτών του άξεστου Μαρξισμού και μετετράπη, ότι δήθεν ο λαός λογίζεται ως πηγή των εξουσιών, όμως ο συνταγματικός νομοθέτης μην μπορώντας να αποστεί από την πάγια Συνταγματική εθνική θέση όρισε, ταυτόχρονα ότι οι εξουσίες που έχουν την προέλευσή τους από τον λαό «υπάρχουν για τον λαό και το έθνος».
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
