Σήμερα, Κυριακή 26 Ιουλίου, γιορτάζουν η Ερση, η Παρασκευή, η Εύη, η Εβίτα, η Βίβιαν, η Βιβή, η Βέτη, η Βέττη, η Παρασκευούλα, η Βούλα, ο Παρασκευάς, ο Πάρης, ο Πάρις, η Ωραιοζήλη, η Ωραιοζηλία, η Ζήλια, η Ζήλη, η Ζέλια, ο Ερμόλαος, η Ερμολία και η Λία. Είναι από εκείνες τις μέρες που χωρούν και το γνώριμο και το σπάνιο όνομα, δίνοντας αφορμή για ένα τηλεφώνημα στη θεία Παρασκευή, ένα μήνυμα στη συνάδελφο Βούλα ή μια επίσκεψη στη γιαγιά Εύη.
Η Παρασκευή συνδέεται με μια μορφή που η Ορθόδοξη παράδοση θυμάται στις 26 Ιουλίου, την Αγία Παρασκευή της Ρώμης. Σύμφωνα με το διαθέσιμο ιστορικό περίγραμμα, έζησε τον 2ο αιώνα, συνελήφθη πολλές φορές εξαιτίας της χριστιανικής της ταυτότητας και τελικά αποκεφαλίστηκε από τον Ρωμαίο διοικητή Ταράσιο. Το όνομά της έμεινε δεμένο και με την επίκληση για παθήσεις των ματιών, στοιχείο που τη διατήρησε ζωντανή στη λαϊκή μνήμη γύρω από τη σημερινή μέρα.
Ως όνομα, η Παρασκευή έχει καθαρή ελληνική ρίζα και συνδέεται με την ιδέα της προετοιμασίας. Γι’ αυτό και ακούγεται τόσο οικείο στην ελληνική ζωή, σαν όνομα που κουβαλά νοικοκυροσύνη, φροντίδα και ρυθμό. Δίπλα του στέκονται και οι πολλές αγαπημένες μορφές που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, από την Εύη και τη Βούλα μέχρι τη Βιβή και τη Βέτη.
Η Ερση είναι από τα παλιά ελληνικά ονόματα με λεπτή, ποιητική χροιά, ενώ η Ωραιοζήλη ξεχωρίζει αμέσως για τον ιδιαίτερο ήχο και το σπάνιο άκουσμά της. Ο Ερμόλαος, επίσης λιγότερο συνηθισμένος σήμερα, κρατά μια παλαιότερη ονοματοδοτική παράδοση που συναντάμε ακόμη σε οικογένειες που αγαπούν τα κλασικά ελληνικά ονόματα.
Σε πολλά σπίτια, η σημερινή γιορτή έχει το δικό της χρώμα. Η νονά Βούλα που πάντα θυμάται όλους πρώτα, η ξαδέρφη Βίβιαν με την κομψή παρουσία της, ο θείος Παρασκευάς που περιμένει το απογευματινό καφεδάκι με την οικογένεια. Αυτή είναι η ομορφιά της ονομαστικής γιορτής, ότι γίνεται αφορμή να ξανανοίξει μια μικρή γραμμή επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους.
Η παράδοση των ονομαστικών εορτών έχει τη ρίζα της στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού η γιορτή του ονόματος συνδέεται με την ημέρα μνήμης της μορφής από την οποία το πήρε κανείς στο βάπτισμα. Για πολλούς αυτό παραμένει ένα ζωντανό οικογενειακό έθιμο, ιδιαίτερα στην ελληνική και κυπριακή διασπορά, όπου το όνομα συνεχίζει να ενώνει γενιές.
Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι αυτή η ελληνική συνήθεια μπορεί να γίνει μια όμορφη γέφυρα και με φίλους ή συναδέλφους που δεν είναι Έλληνες αλλά έχουν συγγενικό όνομα. Η Paraskevi και οι παραλλαγές της σε άλλες γλώσσες ανοίγουν συχνά μια ωραία κουβέντα για το πώς ταξιδεύουν τα ονόματα από τόπο σε τόπο.
Χρόνια Πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν σήμερα. Να χαίρεστε το όνομά σας και τους ανθρώπους που το φωνάζουν με αγάπη.
